Znajdź zawartość
Wyświetlanie wyników dla tagów 'cipher' .
Znaleziono 2 wyniki
-
John wyjął świstek z koperty wcześniej ją targając i wręcz z niepokojącym stoickim spokojem zaczął go przeglądać, lecz wcześniej chwycił za butelkę trunku chcąc dopić ostatnie łyki, zorientował się jednak, że przecież jest już ona pusta. Nagle w wieżowcu obok zobaczył przez również wielkie jego okno, zapalające się światło. Bez zastanowienia schował list z powrotem do płaszcza, wstając z fotela podbiegł szybko do okna, jednak w pokoju nikogo tam nie było. Na jego twarzy widniała tylko myśl “Muszę się tam jakoś dostać”. Zaczął biec w stronę drzwi, odwrócił się patrząc jeszcze raz na oświecony się w ciemności i odbijający światło pokój. Nagle światło zgasło. John w osłupieniu i zdziwieniu bez wahania wyciąga pistolet z kieszeni i zaczyna biec maksymalnym sprintem na sama górę budynku po schodach klatki. Wbiegł w pierwsze lepsze drzwi prowadzące na dach przy okazji łamiąc wszelkie zakazy oczywiście. Z dachu dało się zauważyć widok całego miasta nocą rodem jak z filmów. Zaczął się rozglądać na wszystkie strony i myśleć nad sposobem przedostania się na drugi budynek. Nagle zza tych samych drzwi, wybiega zanim kobieta widziana wcześniej w progu pokoju. John działający w pośpiechu, odparł do niej: - „Ty zostajesz tutaj, wracaj do środka” i strzelił sprawnie w linkę od prania, a jakieś prześcieradło spadło prosto na nią zaplątując ją w brudnych ubraniach. Sam natomiast zabrał z ziemi jakiś kawałek metalu z stojaka na pranie i zjechał drugą liną prowadzącą prosto na dach drugiego, trochę jednak niższego budynku po drodze rzucając lekki szyderczy uśmieszek, że udało mu się zatrzymać kobietę. Jane – bo tak miała na imię. Sama do siebie mówiąc: - „Nie tym razem złotko” spod sukni z ciemnej pończochy wyjęła nóż i rozpruła duże prześcieradło uwalniając się. Niszcząc suknię skracając ją ruszyła za Johnym w ten sam sposób co on. W tym samym czasie John zbiegał właśnie klatką w dół do pokoju, który cały czas obserwował. W końcu, upragniony pokój na wprost niego. Schował pistolet i przekręcając klamkę wchodzi do środka. Przez okno z daleka widać jadącą po linie Jane, widząc to, tylko znowu uśmiechnął się ironicznie kręcąc głową i cicho powiedział sam do siebie: - „Ależ ona jest uparta; ale cóż, znowu byłem szybszy, złotko” po czym oświecając światło sprawnie wyciągnął swój pistolet i strzelił dokładnie nad fotelem przy biurku, jednak nikogo tam nie było. Podszedł do otwartych drzwi z sypialni obok. Zdecydowanym ruchem je uchylił i wszedł do środka mierząc po całym pokoju pistoletem, ale nigdzie już nikogo nie było. Wychodząc z pokoju zauważył leżące dokumenty pod telewizorem, przeszukał je wyjmując chamsko ostatnie dolarówki i zabrał dziwny sygnet zakładając go na palec, po czym wyszedł jak gdyby nigdy nic zakładając ciemne okulary i nie swoją marynarkę wchodząc do windy i jadąc na sam dół na 2 piętro budynku, gdzie odbywała się jakaś impreza w hotelu. Jane walcząc z zamkniętymi drzwiami na dachu przez Johna po kilku minutach otworzyła je barkiem mówiąc - „Biedak myślał, że sobie nie poradzę z zamkniętymi drzwiami na klucz” - chowając przy okazji wytrych do biustonosza. Zbiegła szybko do tego samego pokoju rozglądając się w nim za czymś ciekawym przykuwającym uwagę. Znalazła jedynie kartkę leżącą na ziemi. Podniosła ją i zobaczyła tylko rysunek z środkowym palcem i podpisem "John". - "Dupek" - głośno pomyślała i w tym samym momencie zauważyła leżącą nas ziemi pod biurkiem kartę przypominającą bankową, wielkości karty do gry, jednak wykonana z jakiegoś metalu lub czegoś podobnego i opisaną zagadkowymi danymi. - "Nie wierzę, że tego nie zauważył" - powiedziała Jane z zdziwieniem i podniosła ją. - "To tylko karta - klucz do wejścia do pokoju" - powiedziała. Jednak była dosyć ciężka, co wydało jej się dziwne. Schowała więc ją do pochwy w pończosze przy lewym udzie i zaczęła iść w stronę wyjścia.
-
Ciemna, burzowa, mroczna noc - Pomyślał spoglądający John, patrząc ślepo na ulewę za olbrzymim balkonowym oknem pomiędzy dwoma wieżowcami stojącymi na przeciw siebie w ogromnym mieście. Wrócił usiąść na wygodny fotel i wziął do ręki otwartą książkę z okrągłego, z szklanym blatem i czerwoną serwetką stolika w pokoju. Przekartkował szybko kilkanaście stron po czym zamknął i odłożył książkę delikatnym ruchem w miejsce, gdzie leżała. Wypił sprawnym ruchem szklankę z nalanym trunkiem i rozsiadł się w fotelu. Po kilku chwilach zniecierpliwiony znowu z niego wstał i podszedł do wielkiego okna, wielkości prawie całej ściany. Zmrużył lekko oczy jakby wypatrywał kogoś w budynku na wprost. Jednak tam widnieje tylko ciemność i ciemność. Znowu wraca się do stolika i kończy trunek dopijając resztkę w jego butelce. Usłyszał jakieś kroki i odgłosy za drzwiami swojego apartamentu. Zaczął powoli, ale zdecydowanym krokiem iść w stronę drzwi. Wyciągnął jedną rękę, aby chwycić za klamkę, a drugą sięgnął pod modny płaszcz przypominający marynarkę wyciągając pistolet. Nagle drzwi same się powoli otwierają i ukazuje się w progu kobieta; brunetka o nieprzeciętnym wyglądzie i pięknych włosach. John szybkim ruchem schował pistolet z powrotem pod swoje ubranie, aby ta go nie widziała i mówi do niej cichym głosem: "Nie strasz mnie.". Ona natomiast dała mu do ręki jakiś świstek w kopercie i wyszła bez słowa. John schował go do drugiej kieszeni w swoim płaszczu i zamknął za nią drzwi. Wrócił się znowu do swojego fotela i stolika przy którym siedział. Wyjął papier i zaczął go starannie otwierać...
![[Soul]jaboy](https://1shot2kill.pl/uploads/monthly_2018_09/mitsuki_sage_mode_by_iiyametaii-db7ql4w.thumb.png.8d838b3fd07ce4602a3320331e1fcb4d.png)
-
Ostatnio przeglądający 0 użytkowników
- Brak zarejestrowanych użytkowników przeglądających tę stronę.