[#1] Szkoła życia

[0la]

Był zimny styczniowy dzień. Julia musiała wstać wcześnie, aby zdążyć na szkolny autobus. Szybko zjadła śniadanie, ubrała się ciepło i wyszła z domu. Lekcje to jak zwykle udręką. Gdyby mogła chętnie uciekłaby nawet oknem. Za przerwami też nie przepadała. Nie miała zbyt wielu kolegów ani koleżanek, z którymi mogłaby porozmawiać. Być może przez to, że była typem samotniczki w klasie uznano ją za obiekt do drwin i głupich żartów. Nienawidziła swoich prześladowców. Na nic zdały się również próby wychowawczyni, która przestrzegła klasę przed takim zachowaniem. To tylko pogorszyło sprawę. Julka coraz bardziej zamykała się w sobie. Często płakała i nie potrafiła zrozumieć dlaczego wszyscy ją tak atakują. Pewnego dnia pani pedagog wezwała ją do siebie. Podobno obserwowała Julkę od dłuższego czasu i bardzo niepokoi się patrząc na jej zachowanie. Rozmowa, a właściwie monolog trwał prawie godzinę. Cel był tylko jeden - zaproponować rozmowy z psychologiem. Julka była wściekła. Nie rozumiała dlaczego ona, miałaby iść na takie spotkanie, a nie jej prześladowcy. Wyszła z gabinetu i udała się na autobus. Cieszyła się, że wreszcie może wrócić do domu. Mieszkała tylko z mamą. Ojciec zostawił je, gdy miała zaledwie 3 latka. Nie chciała nawet znać człowieka, który tak się zachował. Może, gdyby chociaż chciał utrzymać jakikolwiek kontakt byłoby inaczej. Pomimo ciężkiego losu Julia nie poddawała się. Pomagała jak mogła w sklepie, który prowadziła jej mama. Jednak z tyłu głowy cały czas myślała o tym, co dzieje się w szkole. Nie miała odwagi powiedzieć swojej mamie o drwinach i propozycji rozmowy z psychologiem. Uważała, że poradzi sobie sama ze swoimi problemami i nie potrzebuje niczyjej pomocy. Tymczasem ataki na jej osobę wzrastały z coraz większą siłą. Już nie tylko w szkole, ale nawet na portalu społecznościowym. Julia nie miała już życia. Nie chciała chodzić do szkoły, a jak już była to uciekała z zajęć.

Kilka dni później, gdy poszła na ostatnie w tym tygodniu zajęcia, zobaczyła, że ktoś porozwieszał jej przerobione zdjęcia na korytarzu na tablicy. Miała już tego dość. Pozrywała wszystkie kartki i z płaczem uciekła do łazienki. Otworzyła okno, spojrzała w dół i wzięła głęboki oddech. Było to 3 piętro. Puściła ręce i zbliżała się do krawędzi. Jeden krok dzielił ją od śmierci. Zamknęła oczy i już chciała skoczyć, ale w tym momencie poczuła na swoim ciele, że ktoś ją obejmuje i wciąga do środka. Była to Klaudia, koleżanka z klasy.

-Julka co ty odwalasz!? - krzyknęła przestraszona Klaudia

Ale Julia nie była w stanie nic powiedzieć. Po prostu ją przytuliła i zaczęła płakać.

 

 

Ciąg dalszy być może nastąpi. 

[DyLu]

Skończ ćpać

[Akuma]

zbyt krótkie, czekam na dłuższy epizod.

[0la]

5 godzin temu, Akuma napisał:

zbyt krótkie, czekam na dłuższy epizod.

 

Na razie testuje czy iść dalej w tym kierunku. Wiem, że to jeszcze nie jest poziom, którego oczekuję sama od siebie, ale dlatego właśnie trzeba trochę nad tym popracować

 

6 godzin temu, DyLu napisał:

Skończ ćpać

 

Ćpam tylko życie

[LejMniePadre.]

Fajnie się czytało. Czekam na kolejną część ! 

[Titania]

Coś jak opowieść z "trudne sprawy", ale jak się czyta takie coś, to jest całkiem przyjemniejsze

Plusik dla Ciebie Olu! 

[waave]

Jak to mi pod romansy jakieś podchodzi, normalnie idealne do kocyka i wiadra lodów podczas depresji. XD

[Gość don Erwin ҳ̸Ҳ̸ҳ]

15 godzin temu, Aleksandra napisał:

Był zimny styczniowy dzień. Julia musiała wstać wcześnie, aby zdążyć na szkolny autobus. Szybko zjadła śniadanie, ubrała się ciepło i wyszła z domu. Lekcje to jak zwykle udręką. Gdyby mogła chętnie uciekłaby nawet oknem. Za przerwami też nie przepadała. Nie miała zbyt wielu kolegów ani koleżanek, z którymi mogłaby porozmawiać. Być może przez to, że była typem samotniczki w klasie uznano ją za obiekt do drwin i głupich żartów. Nienawidziła swoich prześladowców. Na nic zdały się również próby wychowawczyni, która przestrzegła klasę przed takim zachowaniem. To tylko pogorszyło sprawę. Julka coraz bardziej zamykała się w sobie. Często płakała i nie potrafiła zrozumieć dlaczego wszyscy ją tak atakują. Pewnego dnia pani pedagog wezwała ją do siebie. Podobno obserwowała Julkę od dłuższego czasu i bardzo niepokoi się patrząc na jej zachowanie. Rozmowa, a właściwie monolog trwał prawie godzinę. Cel był tylko jeden - zaproponować rozmowy z psychologiem. Julka była wściekła. Nie rozumiała dlaczego ona, miałaby iść na takie spotkanie, a nie jej prześladowcy. Wyszła z gabinetu i udała się na autobus. Cieszyła się, że wreszcie może wrócić do domu. Mieszkała tylko z mamą. Ojciec zostawił je, gdy miała zaledwie 3 latka. Nie chciała nawet znać człowieka, który tak się zachował. Może, gdyby chociaż chciał utrzymać jakikolwiek kontakt byłoby inaczej. Pomimo ciężkiego losu Julia nie poddawała się. Pomagała jak mogła w sklepie, który prowadziła jej mama. Jednak z tyłu głowy cały czas myślała o tym, co dzieje się w szkole. Nie miała odwagi powiedzieć swojej mamie o drwinach i propozycji rozmowy z psychologiem. Uważała, że poradzi sobie sama ze swoimi problemami i nie potrzebuje niczyjej pomocy. Tymczasem ataki na jej osobę wzrastały z coraz większą siłą. Już nie tylko w szkole, ale nawet na portalu społecznościowym. Julia nie miała już życia. Nie chciała chodzić do szkoły, a jak już była to uciekała z zajęć.

Kilka dni później, gdy poszła na ostatnie w tym tygodniu zajęcia, zobaczyła, że ktoś porozwieszał jej przerobione zdjęcia na korytarzu na tablicy. Miała już tego dość. Pozrywała wszystkie kartki i z płaczem uciekła do łazienki. Otworzyła okno, spojrzała w dół i wzięła głęboki oddech. Było to 3 piętro. Puściła ręce i zbliżała się do krawędzi. Jeden krok dzielił ją od śmierci. Zamknęła oczy i już chciała skoczyć, ale w tym momencie poczuła na swoim ciele, że ktoś ją obejmuje i wciąga do środka. Była to Klaudia, koleżanka z klasy.

-Julka co ty odwalasz!? - krzyknęła przestraszona Klaudia

Ale Julia nie była w stanie nic powiedzieć. Po prostu ją przytuliła i zaczęła płakać.

 

 

Ciąg dalszy być może nastąpi. 

Postarałaś się, jak na lenia jest dobrze!  Trzymaj tego plusa  

[Zernixler]

4 godziny temu, Aleksandra napisał:

Na razie testuje czy iść dalej w tym kierunku. Wiem, że to jeszcze nie jest poziom, którego oczekuję sama od siebie, ale dlatego właśnie trzeba trochę nad tym popracować

Na pewno warto spróbować. Co do pracy - podchodzi trochę tak jak mówili poprzednicy, pod szkołę i ukrytą prawdę, ale taki był chyba zamiar. Stylistycznie super, troszkę za krótkie. Czekam na kontynuację, plusik.

[ElemenT]

fajnie się czyta  ale więcej by się tego przydało  leci +

[AK-47]

Spoczko sie czyta

[don Mateusz]

Znakomicie sie czyta

 

[Snufy]

Zmień dilera

[Gość]

Bardzo fajnie się czyta. +