Znajdź zawartość

#116 Ciekawostka Od 18 lutego 2027 roku w Unii Europejskiej zaczną obowiązywać nowe przepisy, które nakazują producentom smartfonów projektować telefony w taki sposób, żeby można było wyjąć z niego baterię.

Witam ponownie wszystkich. Tym razem przedstawię wam po krótce jak wygląda współpraca wywiadowcza w dwóch z najważniejszych organizacji międzynarodowych - Organizacji Nardów Zjednoczonych (ONZ) oraz Unii Europejskiej (UE). Miłego czytania i dzięki osobom, które przeczytały poprzedni artykuł o Iranie. Mam nadzieję, że moje wypociny są chociaż trochę ciekawe. Podkreślam, że prezentacja w zamiarze miała być krótka na max 10-15 min, dlatego będzie tutaj dość mało informacji. __________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ • Wspólnota powstała 1 listopada 1993 roku na mocy podpisanego 7 lutego 1992 traktatu z Maastricht • Jest związkiem 27 demokratycznych państw europejskich • Centra polityczne znajdujące się w Brukseli, Strasburgu, Luksemburgu oraz Frankfurcie • Jako organizacja międzynarodowa funkcjonuje od 1 grudnia 2004 roku • Polska do wspólnoty przystąpiła 1 maja 2004 roku Czynniki, które miały na to wpływ: • Systematyczne tworzenie wolnego runku towarów i usług • Stworzenie strefy Schengen • Wdrażanie jednolitej waluty na terenie UE (uniemożliwiało to monitorowanie przepływu pieniędzy, a pomagało w praniu brudnych pieniędzy) • Wzrost niebezpieczeństwa poprzez działalność zorganizowanych grup przestępczych • Terroryzm (Ówczesny prezydent Polski Lech Kaczyński podpisujący się pod postanowieniami traktatu) Oba te traktaty wprowadziły wiele zmian w zakresie Polityki Bezpieczeństwa państw UE i tym samym w zakresie współtworzenia wspólnych agencji wywiadowczych, m.in.: • Wprowadzenie procedury wzmocnionej współpracy pomiędzy Państwami członkowskimi • Utworzenie urzędu Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, którego funkcje pełni sekretarz generalny Rady UE (obecnie Jeppe Tranholm-Mikkelsen) • Powołanie wysokiego przedstawiciela Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (jest to jedna z ważniejszych zmian ku tworzeniu eurowywiadu) Powołanie jej w 2009 roku było jednym z kluczowych momentów ku wzmocnieniu współpracy wywiadowczej w UE. Służba ta była swoistym łącznikiem między urzędnikami Rady UE, a personelem delegowanym przez krajowe służby dyplomatyczne. Służba została powołana przez Traktat lizboński. Rozpoczęcie działalności nastąpiło w roku 2009, wraz z wejściem w życie traktatu. Utworzenie służby zewnętrznej UE oraz nadanie jej cech służby dyplomatycznej popierają instytucje Unii, głównie Parlament Europejski i Komisja, które w serii dokumentów wskazywały na potrzebę dalszego rozwoju służby zewnętrznej i przekształcenia jej w służbę dyplomatyczną Unii Europejskiej. Taka postawa spotyka się z niechęcią niektórych państw członkowskich (głównie Wielkiej Brytanii), które obawiają się osłabienia własnego instrumentarium w zakresie polityki zagranicznej i jednocześnie nadawania zbyt wyraźnych cech państwowych Unii Europejskiej. O pomoc dyplomatyczną zwrócić się do niej będzie mógł każdy obywatel Unii – co jest rozwinięciem obecnej możliwości zwracania się do służby zagranicznej innego państwa członkowskiego, jeżeli w państwie pobytu nie występuje placówka dyplomatyczna lub konsularna państwa z którego się pochodzi. (Zdjęcie poglądowe) • Grupa Berneńska (Skupia wszystkie służby specjalne i bezpieczeństwa państw członkowskich) • Europol (Umożliwia wymianę informacji dotyczących terroryzmu i przestępczości zorganizowanej) • Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (zapewnia dopływ wyjątkowych źródeł informacji w postaci zdjęć satelitarnych) • Zarząd Wywiadu Międzynarodowego Sztabu Wojskowego (Zarządza i wspiera operacje międzynarodowe UE) • Centrum Analizy Wywiadowczej Unii Europejskiej (Analizuje informacje zdobyte przez wyżej wymienione instytucje) Koncepcja na dzień dzisiejszy jest w fazie rozmów i debaty. Ostatnie nasilenie dyskusji na ten temat miało miejsce w 2015 roku, w następstwie fali zamachów terrorystycznych w Europie. Wówczas po raz kolejny pojawił się pomysł powołania takiej agencji, jako niezbędnego narzędzia UE służącego zapobieganiu i zwalczaniu eskalacji zagrożenia terroryzmem w Europie. Pełniłaby ona funkcję ośrodka analityczno-informacyjnego instytucji unijnych oraz koordynatora, zarządzającego przepływem informacji wywiadowczych na potrzeby decydentów wspólnotowych (dbając zarazem o bezpieczeństwo tego procesu oraz integralność przesyłanych treści) . W takim modelu EIA pozbawiona jest uprawnień do samodzielnego pozyskiwania informacji wywiadowczych ze źródeł osobowych (HUMINT), czyli metodami operacyjnymi, oraz innych wymagających stosowania tajnych metod i środków. Co do zasady powinna opierać się na informacjach pozyskiwanych od służb narodowych oraz ze źródeł otwartych oraz innych, dostępnych dzisiaj INTCENowi. Wartością nowego modelu byłoby radykalne zwiększenie kontrybucji w systemie służb narodowych oraz ustrukturyzowanie i zinstytucjonalizowanie ich współpracy na rzecz Wspólnoty, a także wskazanie ośrodka, wyposażonego w kompetencje niezbędne do organizowania i bieżącego zarządzania tak powstałym systemem. Niewątpliwie powstanie takiego aparatu było impulsem dla współpracy wywiadowczej w UE. Jest mechanizmem, który umożliwia chętnym krajom członkowskich po spełnieniu określonych kryteriów współpracę w zakresie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony. W dyskusji o aktywowaniu PESCO pojawiają się pomysły skoncentrowania projektów na pozyskaniu newralgicznych zdolności. Dotyczyłyby one wspólnego zakupu i użytkowania jednego typu uzbrojenia. Następnie PESCO mogłoby służyć rozwijaniu wspólnych formacji sił lądowych, powietrznych lub morskich. • Jest to: uniwersalna (z wyjątkiem narodów niereprezentowanych) organizacja międzynarodowa, z siedzibą w Nowym Jorku, powstała 24 października 1945 roku w wyniku wejścia w życie podpisanej 26 czerwca 1945 w San Francisco Karty Narodów Zjednoczonych. ONZ jest następczynią Ligi Narodów. • ONZ stawia sobie za cel zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, rozwój współpracy między narodami oraz popieranie przestrzegania praw człowieka. • Najważniejszą różnicą między ONZ a NATO jest zasięg – Organizacja Narodów Zjednoczonych jest bowiem organizacją o charakterze globalnym (uniwersalnym), natomiast NATO obejmuje państwa Północnego Atlantyku – USA, Kanady i rozszerzająco na kraje Europy. W przypadku ONZ można mówić o ponad 180 członkach, natomiast do NATO należy 28 państw. • Kolejną ważną różnicą jest zakres tematyczny działania - Organizacja Narodów Zjednoczonych zajmuje się bardzo szerokim spektrum tematów, natomiast NATO to organizacja o węższym zakresie działania, który jest ściśle polityczno-wojskowy (mimo, że NATO deklaruje również cele pozawojskowe). • Można jednak znaleźć ważne elementy wspólne obu organizacji, które przejawiają się w dość ścisłej współpracy. W 2009 r. doszło do podpisania deklaracji o współpracy i wzajemnych konsultacjach - warto podkreślić, że formalne uzgodnienie współpracy nastąpiło po kilkudziesięciu latach istnienia obu organizacji. • Kolejnym podobieństwem między oboma organizacjami jest nastawienie na integrację działania w celu zwiększenia skuteczności i efektów działań. ONZ integruje prawie wszystkie kraje świata w celu dążenia do poprawy warunków życia, zdrowia, żywienia itp., natomiast NATO integruje państwa Europy i Ameryki Północnej dla wspólnych, bardziej skutecznych działań obronnych na wypadek konfliktów zbrojnych. • Wydaje się, że kluczową rolę z punktu widzenia omawianej problematyki odgrywa, utworzony w 1992 roku Departament Operacji Pokojowych (Department of Peacekeeping Operations – DPKO), który już od chwili powstania stał się główną strukturą planowania i koordynowania działań ONZ, reagujących na pozimnowojenne konflikty. Proces planowania w departamencie obejmuje aspekty polityczne, wojskowe, bezpieczeństwa, humanitarne, ekonomiczne i społeczne. Planując operacje ONZ, zajmuje się także zapewnieniem im wsparcia wywiadowczego, wykonując funkcje formułowania zapotrzebowania na informacje, ich zbierania i analizowania. • W 1993 roku w DPKO utworzono Centrum Sytuacyjne, którego zadaniem jest zbieranie oraz analizowanie cywilnych i wojskowych informacji strategicznych niezbędnych do podejmowania decyzji. Do Centrum przekazywane są informacje ze wszystkich operacji ONZ, posiada całodobową łączność ze wszystkimi misjami. Monitoruje sytuację w rejonie misji ONZ, zwracając szczególną uwagę na zagrożenia dla personelu pokojowego. W Centrum funkcjonuje komórka reagowania kryzysowego – Centrum Kryzysowe, która organizuje działania ONZ w sytuacjach niespodziewanego wybuchu konfliktu, gdy czas na rozpoczęcie misji jest bardzo krótki. • Zbieranie oraz analiza informacji jest głównym zadaniem tej struktury. Efektem tych czynności są analityczne informacje dotyczące ocen politycznych, wojskowych, ekonomicznych, mapy, zestawienia statystyczne, a także wczesne ostrzeganie o możliwości wybuchu konfliktu oraz zagrożeniach. • Współpraca wywiadowcza i dzielenie się informacjami w ramach ONZ mają długą historię uwarunkowaną niuansami politycznymi oraz prawnymi. Pomimo postępu w tej dziedzinie w ostatnich latach i dzięki odpowiedniemu wsparciu wywiadowczemu operacji pokojowych to perspektywa utworzenia ośrodka wywiadowczego ONZ jest poza zasięgiem. • Jedni uważają, że zbieranie informacji wywiadowczych o charakterze strategicznym służy wzmacnianiu bezpieczeństwa, inni określają tę aktywność jako szpiegostwo. • Powstała w 1945 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych z założenia i definicji jest instytucją przejrzystą, dlatego w 1960 roku zasugerowano, że termin „wywiad” powinien być wykreślony z terminologii ONZ. • Niechęć wynika również z tego, że działalność wywiadowcza jest prowadzona wobec przeciwnika lub przynajmniej rywala, a takiej relacji w stosunku do jakiegokolwiek podmiotu społeczności międzynarodowej ONZ – jako instytucja bezstronna, chciałby uniknąć. Ze względu na polityczną niezręczność w ONZ nie stosowano terminów „działalność wywiadowcza”, „proces wywiadowczy”, zastępując go pojęciem „informacja”. Źródła: 1; 2; 3; 4; Książka (autorstwa mojego nauczyciela prowadzącego ten przedmiot) -> KLIK

Unia Europejska nie pozwoli Facebookowi mówić jej, jak ma regulować sektor big tech. Komisarz ds. Przemysłu i Przedsiębiorczości, Thierry Breton, powiedział, że Facebook będzie musiał dostosować się do standardów unijnych, a nie odwrotnie. Facebook promuje swoją białą księgę Charting a Way Forward: Online Content Regulation, która zawiera proponowane wytyczne dla przyszłych regulacji. Breton odrzuca te wytyczne i uznaje je za niewystarczające. Zdyskredytowany został też sam raport, w którym Facebook nie wspomniał o swojej dominacji rynkowej ani też jasno nie zarysował swoich odpowiedzialności. To nie my mamy dostosowywać się do firmy, tylko firma ma się dostosować do nas — powiedział urzędnik po spotkaniu z CEO Facebooka, Markiem Zuckerbergiem. Oczekuje się, że w środę komisarz ogłosi propozycje regulacji amerykańskich gigantów technologii oraz firm korzystających z pomocy państwa chińskiego, a także kierowania sztuczną inteligencją. Mark Zuckerberg wzywał do regulacji już wcześniej. Krytycy twierdzą jednak, że Facebook pisze te propozycje pod siebie, jednocześnie unikając jasnego określenia się i zrzucając część odpowiedzialności na innych. Jak powiedziała Věra Jourová, Wiceszefowa KE ds. praworządności, która również spotkała się z szefem Facebooka: Facebook nie może przerzucić [na innych] całej odpowiedzialności. Facebook i pan Zuckerberg muszą sami sobie odpowiedzieć na pytanie, kim chcą być jako firma i jakie wartości chcą promować. Nie jest rolą rządu ani regulatorów upewnienie się, że Facebook chce służyć dobru albo złu. Jak widać, unijni urzędnicy nadal podchodzą do Facebooka i jego pomysłów z rezerwą (delikatnie mówiąc). Ta rezerwa nie bierze się z kosmosu. Gigant social media znajduje się pod wzmożoną obserwacją. Chodzi tu jak zwykle o jego praktyki gromadzenia danych i ochrony prywatności. Zaniedbanie tych obowiązków w przeszłości poskutkowało nałożeniem na firmę wielomiliardowych kar. Przeczytaj cały wpis