Znajdź zawartość

Witam wszystkich bardzo serdecznie. Jak niektórzy wiedzą, a większość pewnie nie jestem studentem II roku na kierunku Bezpieczeństwo Narodowe na Uniwersytecie Wrocławskim. Jakiś czas temu na zaliczenie przedmiotu pisałem referat na temat zamachów terrorystycznych we Francji. Skupiałem się głównie na XXI wieku. Tym referatem chciałem wprowadzić czytelnika w temat oraz zainteresować go faktami czy statystykami. Minęły już około 4 miesiące od oddania pracy, więc uznałem, że skoro referat jest w 100% mojego autorstwa, to mogę się z wami nim podzielić. A nóż ktoś też jest zainteresowany taką tematyką i chętnie zagłębi się w temat, więc nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić do lektury. Oczywiście usunąłem stąd wszelkie przypisy czy bibliografie źródeł bo w tym przypadku nie są one potrzebne. Zapraszam! 1. Wstęp Problem imigracyjny w XXI wieku to niewątpliwie jeden z większych wyzwań dla współczesnej Europy. Wskutek działań militarnych prowadzonych w Państwach Bloku Wschodniego i wojen z nimi związanych duża część tamtejszych społeczeństw w trosce o swoje bezpieczeństwo ale też ku dążeniu do lepszego życia zdecydowała się opuścić swoją ojczyznę i wyemigrować do bogatej i bezpiecznej Europy. Dzięki temu w XXI wieku, a dokładnie w 2015 roku rozpoczął się masowy napływ imigrantów do najbogatszych krajów naszego regionu, czyli państw Europy zachodniej. Głównymi kierunkami stały się kraje takie jak: Niemcy, Holandia, Belgia, Wielka Brytania czy też właśnie Francja. Nie ma więc wątpliwości, że rozpoczęty w 2015 roku kryzys migracyjny jest największym problemem z jakim przyszło się mierzyć Europie od czasów Zimnej Wojny. Od razu po rozpoczęciu tego procesu rozpoczęły się nastroje destabilizacyjne wśród społeczeństw danych Państw, a sami rządzący zarówno ze strony Unii Europejskiej (UE) jak i poszczególnych krajów próbowali rozwiązać ten kryzys z możliwie jak najlepszym skutkiem dla obu stron. Jednak nie wszystkie kraje były ku temu wszystkiemu nastawione optymistycznie. Narodziło się mnóstwo sporów i obaw o bezpieczeństwo obywateli oraz dalszą sytuację gospodarczą w krajach Europy. W ten sposób wielu przywódców prezentowało sceptycznie nastawienie do proponowanych przez UE rozwiązań oraz zachęt do przyjmowania jak największej ilości imigrantów.1 Wynikiem tego wszystkiego były liczne spory oraz oskarżanie poszczególnych Państw o brak europejskiej solidarności oraz o brak chęci niesienia pomocy osobom, które tego potrzebują. UE zapowiedziała sankcję dla krajów niewspółpracujących, a kraje takie jak Polska, Węgry czy Czechy zostały przez Trybunał Sprawiedliwości Europejskiej oskarżone o złamanie prawa europejskiego nie przyjmując imigrantów. Francja stała się dla uchodźców bardzo dobrą perspektywą na rozpoczęcie nowego, lepszego życia i wiele z tych osób z tej szansy postanowiło skorzystać, jednak znaleźli się też Ci, którzy w tym mieli tylko jeden, jedyny interes – spowodować wśród francuzów świadomość utraty bezpieczeństwa oraz zwrócenie uwagi na największą organizację terrorystyczną na świecie nazywaną Państwem Islamskim. 2. Geneza problemu zamachów terrorystycznych w Europie Jak zostało wcześniej wspomniane momentem rozpoczęcia problemu uchodźczego w Europie był rok 2015. To właśnie w tym roku masowo przybyli do Europy obywatele z krajów takich jak Irak czy Afganistan, czyli tych objętych wojną, która toczy się tam między Państwami Sojuszu Północnoatlantyckiego a wszelkimi grupami islamistycznymi pokroju Al-Kai’dy. Niestety w tym przypadku masowa imigracja była powodem dla wzrostu zagrożenia terrorystycznego na terenie Europy. Osoby ze świata muzułmańskiego powiązanie z organizacjami terrorystycznymi zaczęły prezentować buntownicze nastroje wobec katolickiej Europy. Wynikiem tego były liczne zamachy przeprowadzone przez właśnie takich ludzi. Dzięki łatwemu przedostaniu się do świata europejskiego zamachowcy mogli swobodnie przeprowadzać ataki wymierzone w obywateli danego Państwa, a sami dzięki temu zyskiwali potrzebny im pogłos i poczucie strachu wśród ludności. Przekonują oni bowiem, że każdy kto jest innego wyznania niż islamskiego musi zginąć, a sam Islam jest jedyną słuszną religią i to Mahomet jest przywódcą ludzi. Krokiem milowym dla nasilenia ataków były negatywne nastroje prezentowane przez społeczeństwa, które z obawy na własne bezpieczeństwo zaczęły słownie atakować uchodźców i prowokować do złego. Nie pomagały też nastroje konserwatywne, które mają miejsce na przykład wśród całkiem sporej liczby obywateli Niemiec. 3. Seria zamachów terrorystycznych w 2015 jako punkt przełomowy Rok 2015 uważa się jako przełomowy jeżeli chodzi o ataki terrorystyczne we Francji. To właśnie w tym roku, w dniach 13 i 14 listopada odbyły się krwawe strzelaniny wymierzone w ludność cywilną. Jak podaje Waldemar Sobera oraz Róża Smolak, doszło wtedy do wybuchu przy stadionie Stade de France, strzelanin w kilku restauracjach, do porwania ludzi celem wykorzystania ich jako zakładników oraz wymiany ogniowej na Sali teatralnej Bataclan. W wyniku ataków jak podają autorzy zginęło 137 osób a ponad 300 zostało rannych. W odniesieniu do tego ówczesny prezydent Francji François Hollande wprowadził stan wyjątkowy, zamknął wszystkie granice. Wprowadził także godzinę policyjną i tym samym prosił Francuzów o pozostanie w domach z uwagi na potencjalne niebezpieczeństwo. Po atakach przeprowadzonych 14 listopada F. Hollande oficjalnie o ataki oskarżył Państwo Islamskie. Jednak listopad nie był jedynym miesiącem w 2015 roku w którym dochodziło do ataków. Bowiem w styczniu 2015, dokładnie 7 dnia tego miesiąca przeprowadzony został zamach na redakcję Charlie Hebdo. Zginęło wtedy wówczas 12 osób, a same ataki trwały aż do 9 stycznia. W. Soberta wraz z R. Smolak w swoim artykule pt. ,,Komunikowanie o zagrożeniach terrorystycznych w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Polsce i Rosji w wybranych dziennikach opinii. Nagłośnienie ataków w Paryżu" próbował udowodnić słuszność hipotezy jakoby ówczesny kryzys migracyjny miał kluczowy wpływ na zwiększenie częstotliwości ataków terrorystycznych w Europie. Jak wskazują autorzy, wspomniany kryzys nie był pierwszą przyczyną, a raczej drugą. Podstawowym winowajcą było przecież Państwo Islamskie (ISIS). Dopiero schodząc na drugi tor do masowej migracji uchodźców do Europy można dojść do wniosku, że kryzys ten znacznie ułatwił ISIS wykonywanie zamachów. Większość dziennikarzy w tamtym czasie regularnie oskarżała Unie Europejską o zbyt dobitne naciskanie na Państwa Unii Europejskiej na przyjmowanie uchodźców. Jak możemy zauważyć to właśnie w krajach które najbardziej otworzyły się na przyjmowanie uchodźców liczba przeprowadzonych ataków była największa. Rysunek 1. Liczba przeprowadzonych ataków w krajach UE w 2017 roku Łatwym do zauważenia jest fakt, że w krajach takich jak Polska czy Czechy czyli przeciwnych przyjmowaniu uchodźców liczba ataków była symboliczna. Jednak w krajach takich jak Niemcy czy Francja suma zamachów była o wiele większa. 4. Działania Francji w walce z terroryzmem W 2017 roku urząd prezydenta Republiki Francuskiej objął Emmanuel Macron. W swojej kampanii wyborczej zapowiedział walkę z terroryzmem na terenie Francji oraz poza nim. Od razu po przejęciu obowiązków po poprzedniku Macron wziął się do roboty. Jego pomoc militarna w Afryce i na Bliskim Wschodzie zaczęła przynosić efekty. Coraz częściej udawało się wykryć zamiary przeprowadzenia zamachu przed jego wykonaniem. Jego poparcie w społeczeństwie rosło. Na tym się jednak nie skończyło, prezydent Francji utworzył nowe instytucje i regulacje po to, by przeciwdziałać terroryzmowi i chronić bezpieczeństwo obywateli. Powstało przede wszystkim Narodowe Centrum Przeciwdziałania Terroryzmowi, które nadzorowanie było przez krajowego koordynatora służb specjalnych. Ponadto rząd E. Macrona przyjął nową strategię odnośnie walki z terroryzmem. Zakładała ona zwiększenie roli Dyrekcji Generalnej Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Dzięki temu wzrosła liczba patroli prewencyjnych oraz wzrosło działanie na rzecz zwalczania osób potencjalnie zagrożonych, których rząd szacował na około 24 tyś. Ponadto Macron zmodernizował prawo antyterrorystyczne, które w opinii wielu osób było bardzo represyjne. Warto wspomnieć, że głowa państwa 1 listopada 2017 roku zniosła stan wyjątkowy, jednak wcześniej wspomniane prawo było nacechowanie wieloma elementami charakterystycznymi dla stanu wyjątkowego. Prawo to przewidywało m.in. rewizje każdej osoby bez podania przyczyny oraz jej aresztowanie, również uzasadnione w chwili mocnych podejrzeń. Ponadto władze administracyjne otrzymały bezwzględne prawo do zamykania miejsc kultu religijnego oraz do rozwiązywania zgromadzeń, które mogły być potencjalnie uznane jako prowokacje dla osób z innych kultur. Emmanuel Macron postanowił skutecznie zwalczać terroryzm również za granicą. W ten sposób kontynuował operacje militarne poprzedników, ale też zwiększał ich finansowanie. Miały one miejsce na Bliskim Wschodzie czy Afryce. Jasno można stwierdzić, że prezydent Francji zwalczanie terroryzmu w kraju i za granicą traktuje priorytetowo. Nic dziwnego, w końcu była to jedna z jego obietnic wyborczych, z których jak wiadomo każdy po zakończeniu swojej prezydentury jest rozliczany. 5. Nastroje obywateli wobec imigrantów i ich odczucia W 2018 roku przeprowadzony został sondaż na zlecenie tygodnika „Journal du Dimanche”. Według niego, aż 58 procent obywateli Francji ocenia negatywnie skutki masowej imigracji do tego kraju. Aż 64 procent ankietowanych uznało, że przyjmowanie nowych imigrantów w dalszym ciągu jest działaniem mocno niepożądanym i kontynuowanie tego może przynieść jeszcze gorsze skutki dla Francji w niedalekiej przyszłości. Sprawa ma się podobnie jeżeli chodzi o procent Francuzów, którzy uważają, że imigranci są zagrożeniem dla krajowej gospodarki, przyszłości państwa, tożsamości narodowej, poszanowania laickości Francji, spójności społeczeństwa oraz dla bezpieczeństwa. Kolejno: 54, 55, 58, 61, 64 oraz 66 procent ankietowanego społeczeństwa. To tylko obrazuje jak społeczeństwo poprzez wzrost przestępczości w kraju czy poprzez masowe zamachy terrorystyczne uprzedziło się do imigrantów w bardzo dużym stopniu w bardzo krótkim czasie. Jednak nie wszyscy Francuzi są totalnie przeciwni niesieniu pomocy przesiedleńcom. W wyżej przedstawionym sondażu, aż 61 procent ankietowanych było za niesieniem pomocy osobom, które są w niebezpieczeństwie i których przyjęcie do kraju może uratować ich życie. Co ciekawe, 63 procent uznało, że należy usunąć układ Schengen i przywrócić kontrole na granicach Unii Europejskiej co znacznie zmniejszyłoby skale zjawiska oraz przywróciłoby porządek oraz najważniejsze uczucie bezpieczeństwa, którego społeczeństwu brakuje. Jednakże Francuski rząd mimo wszystko dalej chce dbać o dobro imigrantów, dlatego w grudniu 2020 roku zapowiedziało, że osoby przybyłe z innych krajów, którzy pracują na 1 linii walki z koronawirusem (pielęgniarki, lekarze) oraz bezpośrednio narażeni na zakażenie (pracownicy sklepów z żywnością, opiekunki dla dzieci) mogą liczyć na szybsze zdobycie Francuskiego obywatelstwa. Zapowiedział to sam prezydent Francji, a zająć się tym miało oczywiście tamtejsze Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Pani Minister, Marlene Schippa oznajmiła, że na szybsze zdobycie Francuskiego paszportu może liczyć nawet 700 imigrantów. Cytując jej wypowiedź ,, Pracownicy służby zdrowia, sprzątaczki, osoby opiekujące się dziećmi, pracownicy sklepów: wszyscy udowodnili swoje zaangażowanie na rzecz naszego narodu, a teraz nadeszła kolej, by Republika zrobiła krok w ich kierunku”. Z tą decyzją nie zgadza się reszta imigrantów, którzy uważają, że zostali potraktowani niesprawiedliwie. Jak oznajmiają, brak pracy spowodowany pandemią wykańcza ich tak samo, jak praca w trudnych warunkach, którą wykonują wyżej wspomniane przez Panią Minister osoby. 6. Podsumowanie Francuskie społeczeństwo zostało dosyć mocno doświadczone skutkami masowej imigracji z Bliskiego Wschodu i Afryki. Ruchy terrorystyczne oraz ich zwolennicy mogły bez obaw i z pełną swobodą wyemigrować do Państw Katolickiej Europy i tam w bestialski sposób promować swoją religię i przekonania. Jak widzimy, na przestrzeni lat Francuzi coraz bardziej zniechęcali się do Imigrantów, a zamachy terrorystyczne których wynikiem była śmierć setki jak nie tysięcy osób tylko dopełniły smak nieufności i braku chęci pomocy względem przesiedleńców. Należy jednak pamiętać, że nie wszyscy są tacy sami i w społeczeństwie Francuskim żyje mnóstwo osób, które wyemigrowały po co, by zapewnić bezpieczeństwo sobie i swojej rodzinie, oraz by zapewnić sobie lepsze jutro. Francja stała się swego rodzaju symbolem porażki i sukcesu jednocześnie. Przykładem porażki mogą być wcześniej wspomniane zamachy oraz pogłębienie różnic w społeczeństwie, zaś przykładem sukcesu może być fakt, iż Francja może pochwalić się jedną z największych liczb przyjętych uchodźców na teren Republiki. To daje im poczucie solidarności oraz spełnienie. Jednak Republika przegrywa wojnę sama ze sobą. Narastający bunt w społeczeństwo, ryzyko zamachów oraz polityka prezydenta Macrona sprawiają, że w Francji ciężko obecnie o stabilną sytuację. Rząd przeznacza miliony Euro na programy integracyjne, z których w realny, efektowny sposób korzysta ułamek uchodźców, a w miastach francuskich powstają tzw. Getta, w których demoralizacja i stopień przestępczości stale rośnie i nie zanosi się na to, by malał. Zamieszki, zamachy, protesty (chociażby ,,żółtych kamizelek”) to słowa, którymi można aktualnie opisać sytuację w kraju. Jedno jest pewnie, Francji sytuacja wymknęła się spod kontroli, a owoce działań Nicolasa Sarkozy’iego oraz Emmanuela Macron’a w zakresie imigrantów widzimy dziś. Sytuacji wewnątrz kraju nie pomaga na pewno pandemia koronawirusa, która dotknęła Francję w drastyczny sposób. Obecny lockdown, brak stabilności finansowej wśród obywateli, pogłębiające się różnice w społeczeństwie oraz liczba osób umierających na chorobę COVID-19 to tykająca bomba, która wcześniej czy później wybuchnie, a skutki tego mogą być naprawdę nieprzewidywalne, ale na pewno będą duże. Jedno jest pewne, Francja potrzebuje zmian, potrzebuje stabilności, zarówno w sferze społecznej, politycznej czy militarnej ale na ten moment musi zadbać o ustabilizowanie sytuacji epidemiologicznej, ponieważ bezpieczeństwo oraz zdrowie obywateli jest najważniejsze. Jeżeli są one zapewnione, to zapewnione będą fundamenty pod dalsze zmiany. Jak widać artykuł jest pełen treści, mało tu rzeczy cieszących oko jednak referat sam w sobie taki jest, jest pełen treści a nie bąbelków i fajerwerków. Mam nadzieję, że zainteresowałem tym chociaż 1 osobę oraz liczę, że praca się podobała. Jest to mój pierwszy i pewnie ostatni artykuł (ale zobaczymy), więc może przeszkadzać zły dobór czcionki, kolorów, obrazków. Każdą krytykę chętnie przyjmę na klatę bo to pozwoli mi unikać błędów w przyszłości. Dziękuję za uwagę!

Co najmniej 22 osoby zginęły, a 59 zostało hospitalizowanych po zamachu terrorystycznym, do którego doszło w poniedziałek wieczorem przed halą widowiskową w Manchesterze, w północno-zachodniej Anglii, po koncercie amerykańskiej gwiazdy pop Ariany Grande. Hala w której dokonano zamachu. ZAMACH W MANCHESTER ARENA. NAJWAŻNIEJSZE INFORMACJE Zamachu dokonał terrorysta-samobójca, który po koncercie Ariany Grande wysadził się we foyer Manchester Aren Brytyjska policja poinformowała we wtorek, że liczba ofiar śmiertelnych poniedziałkowego zamachu w hali w Manchesterze wzrosła do 22. Wśród zabitych są dzieci. 59 osób zostało rannych. Policja zapewniła, że służby "robią wszystko, co mogą", aby wesprzeć osoby dotknięte atakiem terrorystycznym. Do zdarzenia doszło ok. 22.35 czasu lokalnego (23.35 czasu polskiego) w pobliżu wejścia do liczącej 21 tys. miejsc hali. W pierwszych relacjach świadkowie mówili o "głośnym huku" i "wybuchu". Konsulat RP w Manchesterze poinformował na swojej stronie internetowej, że wśród zaginionych może być dwoje Polaków. Jeśli teza o zamachu terrorystycznym zostanie potwierdzona, będzie to najpoważniejszy zamach na terenie Wielkiej Brytanii od ataków na system komunikacji publicznej w Londynie w lipcu 2005 roku, w których zginęło 56 osób (w tym 3 Polki) a blisko 800 zostało rannych. Zamach.mp4